Szukaj leku:



















Inne serwisy:
Google
Twoja wyszukiwarka

INSULINA

Nazwa handlowa leku: INSULINA

Nazwa polska leku: INSULINA

Nazwa międzynarodowa leku: Insulinum

Nazwa anglojęzyczna leku: Insulin

Postaci leku: Insulini aspartum injectio neutralis - NovoMix 30 Penfill - zawiesina do iniekcji 100 j.m./ml; NovoRapid - roztwór do wstrzykiwań 100 j.m./ml; NovoRapid NovoLet- roztwór do wstrzykiwań 100 j.m./ml; NovoRapid Penfill - roztwór do wstrzykiwań 100 j.m./ml. I

Wizytówka leku: Lek przeciwcukrzycowy, hormonalny.

Dostępność: Rp

Ostrzeżenia: Podczas stosowania leku nie można pić alkoholu.

Zalecany: w leczeniu cukrzycy typu młodzieńczego (cukrzycy insulinozależnej typu I) oraz w cukrzycy typu II, cukrzycy typu dorosłych, insulinoniezależnej, leczonej dotychczas doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, przy okresowym braku skuteczności tych leków lub w celu zwiększenia wrażliwości na leki doustne. Niekiedy przy wystąpieniu powikłań cukrzycy leczonej doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, takich jak: śpiączka cukrzycowa, zgorzel stopy, cukrzycowe zmiany w układzie nerwowym (neuropatia cukrzycowa), cukrzycowe zmiany w siatkówce oka (retinopatia cukrzycowa), zakażenia, konieczność wykonania zabiegu operacyjnego.

Działanie: jest hormonem wytwarzanym przez wyspecjalizowane komórki trzustki - gruczołu, który wydziela enzymy trawienne do przewodu pokarmowego oraz do krwi hormony regulujące przemiany cukru w organizmie. Insulina we współdziałaniu z innymi hormonami utrzymuje w równowadze przemianę cukrów, białek i tłuszczów w organizmie. Sama insulina jest niezbędnym czynnikiem do przetransportowania cukru i innych ważnych składników z krwi do komórek organizmu, wpływa również na szereg innych etapów przemiany cukrów, tłuszczów i białek; zmniejsza stężenie cukru, aminokwasów i tłuszczów we krwi oraz sprawia, że są one prawidłowo wykorzystywane przez komórki. Niedobór insuliny występujący w cukrzycy powoduje nadmiar cukru we krwi (niekiedy bardzo znaczny, mający ujemny wpływ na pracę mózgu, grożący śpiączką) oraz nadmiar kwasów tłuszczowych; powoduje też zbyt kwaśny odczyn krwi i zaburzenia w jej składzie elektrolitowym; w tym samym czasie komórki organizmu nieotrzymujące wystarczającej ilości cukru znajdują się w stanie głodu (czego dowodem jest chudnięcie pacjentów z ciężką, niewyrównaną cukrzycą). Insulina musi być stosowana uzupełniająco we wstrzyknięciach, ponieważ podawana doustnie jest rozkładana przez enzymy trawienne. Mechanizm działania poszczególnych preparatów insuliny jest taki sam, różnią się one między sobą początkiem, szczytem i czasem działania. Należy ściśle przestrzegać dawkowania zaleconego przez lekarza oraz ustaleń dotyczących diety i ewentualnego modyfikowania dawek - każde odstępstwo od zaleceń lekarza może spowodować groźne skutki.

Niezalecany: należy zachować wyjątkową ostrożność i pozostawać pod częstym nadzorem lekarza w początkowych miesiącach leczenia (niestabilność zapotrzebowania na insulinę) oraz przy niedoczynności przysadki mózgowej, nadnerczy lub tarczycy.

Współdziałanie: alkohol, leki hamujące aktywność enzymu MAO (Aurorix, Mocloxil, Jumex, Niar, Segan, Selenor, Selerin, Selgin, Selgres), salicylany (Aspirin, Asprocol, Polopiryna, Sachol, Salicylamidum) oraz leki blokujące beta-receptory (np. Betaloc, Bisoprolol, Coretal, Metocard, Propranolol, Sectral) zmniejszają zapotrzebowanie organizmu na insulinę; zapotrzebowanie organizmu na insulinę ulega podwyższeniu przy stosowaniu doustnych środków antykoncepcyjnych, leków sympatykomimetycznych (np. Astmopent, Fenoterol, Salbutamol), leków moczopędnych tiazydowych (np. Hydrochlorothiazidum, Clopamid, Tertensif, Tialorid), hormonów kortykosteroidowych (Dexamethason, Encorton, Hydrocortisonum) i hormonów tarczycy (np. Eferox, Eltroxin, Levoroxin).

Dawkowanie: ze względu na siłę działania, możliwość dużego zaburzenia przemiany cukrów w organizmie i konieczność indywidualnego dawkowania, w każdym przypadku właściwe dawkowanie oraz dobór postaci insuliny mogą być dokonane jedynie przez lekarza. W zależności od rodzaju insuliny należy ją podawać podskórnie, domięśniowo lub dożylnie, najczęściej na określony czas przed posiłkami. Na początku choroby, w celu ustalenia zapotrzebowania na insulinę, stosowana może być w kilku dawkach na dobę. Niekiedy bywa stosowana w połączeniu z insulinami tej samej firmy o innym czasie działania, wyjętymi z lodówki na godzinę przed iniekcją; zastrzyk należy zrobić niezwłocznie po zmieszaniu. Insuliny o krótszym czasie działania powinny być wprowadzane do strzykawki jako pierwsze. Przed użyciem zawartość fiolki należy wymieszać.

Możliwe skutki uboczne: podstawowym powikłaniem leczenia jest możliwość przedawkowania insuliny prowadząca do obniżenia poziomu cukru we krwi; inne sytuacje mogące doprowadzić do obniżenia poziomu cukru to niedotrzymanie diety (niedożywienie, nieregularne odżywianie), intensywna praca lub ćwiczenia fizyczne, choroby przebiegające z wymiotami lub biegunką. Podstawowymi objawami obniżenia poziomu cukru we krwi są: uczucie zmęczenia, osłabienia, senność, ból i zawroty głowy, dreszcze, nudności, nadmierne pocenie się, nadpobudliwość nerwowa, w ciężkich przypadkach stany majaczeniowe i zamroczenia. W takich sytuacjach należy doraźnie podać choremu kostki cukru lub słodkie napoje, w ciężkich przypadkach - glukozę 20% dożylnie, lub w razie niemożności podania glukozy, podskórnie lub domięśniowo glukagon. W każdej sytuacji, gdy pojawią się opisane objawy, nawet po ich ustąpieniu, należy skontaktować się z lekarzem w celu ustalenia czy nie ma potrzeby zmiany dawki insuliny. W rzadkich przypadkach mogą wystąpić odczyny alergiczne pod postacią pokrzywki, obrzęków, a wyjątkowo, wstrząsu uczuleniowego. Bardzo rzadko występuje biegunka, obniżenie poziomu płytek krwi biorących udział w procesie krzepnięcia, zaburzenia widzenia. Niekiedy występuje zanik tkanki tłuszczowej w miejscu wstrzyknięcia - wskazane jest wtedy, o ile jest to możliwe, stosowanie insuliny oznaczonej jako Ch-OS.

Autor (redaktor): Redakcja merytoryczna hasła mgr farmacji Magdalena Kurzyp


poprzedni preparat || wstecz || strona główna || do góry || następny preparat




Copyright © by Wydawnictwo KASTOR, Warszawa 2007.
Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy opis leku nie może być reprodukowany w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody Wydawcy.
Powyższy tekst pochodzi z publikacji książkowej pt. Popularna encyklopedia leków (informacje o książce i możliwości zakupu: http://www.kastor.strefa.pl). Intencją Wydawcy była popularyzacja wiedzy o najczęściej stosowanych lekach, dlatego też zamieszczony opis może odbiegać od naukowej precyzji sformułowań. Tekst nie może być, bez konfrontacji z treścią ulotki producenta zatwierdzonej przez Ministerstwo Zdrowia i Opieki Społecznej, podstawą podejmowania jakichkolwiek decyzji dotyczących użycia i dawkowania leków. Wydawca wyklucza wszelkie roszczenia za ewentualne szkody wynikające z niezastosowania się do zaleceń producenta leku.
Kontakt: leki at kastor.strefa.pl